(با تو من با بهار مي رويم.)

با تو و براي تو اي بهترين

با تو همه ي رنگهاي اين سرزمين را آشنا مي بينم.

با تو همه ي رنگهاي اين سرزمين مرا نوازش مي كنند .

با تو آهوان اين صحرا دوستان همبازي من اند.

با تو كوهها حاميان وفادار خاندان من اند.

با تو زمين ، گاهواره اي است كه مرا در آغوش خود ميخواباند.

ابر حريري است كه بر گاهواره ي من كشيده اند.

و طنابِ گاهواره ام را مادرم ،

كه در پسِ اين كوهها همسايه ي ماست ،

در دستِ خويش دارد.

با تو دريا با من مهرباني ميكند .

با تو سپيده ي هر صبح بر گونه ام بوسه ميزند.

با تو نسيم ، هر لحظه گيسوانم را شانه ميكند.

(با تو من با بهار مي رويم.)

با تو من در عطر ياسها پخش ميشوم.

با تو من در شيره ي هر نبات مي جوشم.

با تو من در هر شكوفه مي شكفم.

با تو من در طلوع، لبخند ميزنم.

در هر تندر ، فرياد شوق مي كشم.

در حلقوم مرغانِ عاشق مي خوانم.

درغلغل چشمه ها مي خندم.

در ناي جويباران زمزمه ميكنم .

با تو من در روح طبيعت پنهانم.

در رگ جاري ام . در نبض .

(با تو ، من بودن را ، زندگي را ، شوق را ، عشق را ، زيبايي را و

مهرباني پاك خداوندي را مي نوشم.)

بي تو ، من ...

(دکترعلی شریعتی)