قالب پرشین بلاگ

نوعی ابر بسیار جالب در شمال استرالیا و در ساعات اولیه صبح تشکیل میشود که شبیه رول یا استوانه است! طول این ابر به 1000 کیلومتر هم میرسد و ارتفاع آن بین یک تا دو کیلومتر است و با سرعت 60کیلومتر در ساعت حرکت میکند. دیدن چنین صحنه ای واقعا هیجان انگیز است!

ارسال : طاهریان - منبع :سایت روزنه

باعرض سلام و تشكراز شما بخاطر وقتي كه در اختيار ما قرار داديد.

لطفا خود را معرفي كنيد.

محمد ميربها هستم حدودا از سالهاي 68 و 69 كوهنوردي مي كنم.

نام محمد ميربها همواره با اولين صعود زنجانيها به ديواره علم كوه همراه است. در مورد آن صعود بگوييد (مورد سوال: زمان و چگونگي)

سالهاي اول ورود من به عرصه بود و بيشتر سنگنوردي مي كرديم. آن روزها آقاي نجاريان مربي ما بودند. ايشان كلاسهاي كارآموزي برپا كردند و من هم توسط آقاي مهندس ببري به اين كلاسها معرفي شدم. آقاي صديقيان هم از مربيان ما بودند و به آموزش مي پرداختند و بسيار به ما كمك كردند. اين عزيزان ما را تشويق به كار و تمرين كردند و به بالاخره به سمت ديواره علم كوه سوق دادند. هنوز كسي از زنجان ديواره علم را صعود نكرده بود. دو سه نفر ديگر از دوستان بودند كه هرروز با همين انگيزه تمرين ميكرديم. پس از 6 ماه تمرين موعد اين صعود رسيد. تيرماه بود. با آقايان مجيد عمادي سيد علي هاشميان، آقاي حميد صديقيان و آقاي نجاريان به منطقه رفتيم تا كار را آغاز كنيم. روز اول گرده آلمانها را صعود كرديم تا هم هوايي هم انجام شود. روز دوم به قصد ديواره كار را از مسير فرانسوي ها شروع كرديم.با كوهنوردي از بروجرد هم هماهنگ كرده بوديم و من با ايشان همطناب شدم.  آقاي هاشميان و آقاي عمادي هم يك كرده شدند. به هر حال پس از تلاش فراوان توانستيم ديواره را صعود كنيم و تا شب به قله برسيم. ولي چون دوستانمان كمي عقب مانده بودند به اجبار شب را در پناهگاه زير قله مانديم و فردا برگشتيم. آن روز روز خيلي خوبي براي من بود. خيلي خوشحال بودم اين خوشحالي نه فقط براي خودم بلكه براي شهرم نيز بود. به هرحال اولين بار بود كه از زنجان كسي ديواره را صعود مي كرد...

آيا هيماليا جاي مادران نيست؟

درحاليکه مرداني که به هيماليا مي روند اغلب صاحب فرزنداني هستند اما زنان هيماليانورد به ندرت مادرند. بعلاوه، مردان که خانواده را براي صعودهاي پرخطر ترک مي کنند، ستايش مي شوند اما اگر زنان چنين کاري انجام دهند مورد انتقاد قرار مي گيرند.......

سبلان آتشفشانی خاموش است که شکل تقریبا مخروطی دارد و اکثرا از برف و یخ پوشیده شده است و چشمه های آب گرم و سرد معدنی فراوانی دارد و در حقیقت بلندترین کوه استان اردبیل محسوب می گردد . کوهستان عظیم وآتش فشان سبلان که به زبان آذری ساوالان خوانده می شود از کوه های متعدد بلندی چون صائین ، نرمیق ، قوشه داغ ، و… تشکیل شده است.....

نمي خواهم بميرم

  نمي خواهم بميرم، با كه بايد گفت؟

كجا بايد صدا سر داد؟

                 در زير كدامين آسمان،

                            روي كدامين كوه؟

تغییر شخصیت در ارتفاع

ارتفاع می تواند شخصیت فرد را کاملا عوض کند . اراده سست می شود ودوستیها در معرض تهدید قرارمی گیرد.یک از کوهنوردان می نویسد : (( دوست شما در شهر ممکن است در کوه دشمن شما شود.حتی خرناسهایش شکل تازه وطردکننده ای می گیرد. شوخیهایش در هنگام غذا خوردن ،‌صدای جویدنش، احساس شعفی که با آن بهترین لقمه ها را برمی دارد وبه ندرت آنرا پنهان می کند.طرزمضحک گام برداشتنش ، حتی پارگی لباسهایش ورنگ وصله کف جورابهایش ممکن است باعث تحریک وتنفری تحمل ناپذیر شود .))

به نام حضرت دوست

آخرين ابيات زندگي وحشي بافقي در رساله­ي نا تمام شيرين و فرهاد،

به گفت و گويي ختم ميشود، قبل از عزيمت فرهاد به بيستون:

بگفت اين عشق­بازان خود کيانند؟                       بگفتا  سخت قومي مهربانند

بگفتش  تا کي است اين مهرباني؟                        بگفتا هست ، تا گردند فاني

بگفتا چون فنا  گردند  عشاق؟                              بگفتا  هم­چنان  باشند مشتاق

بگفتش نخل مشتاقي دهد  بار؟                            بگفت آري ولي حرمان بسيار

بگفتا درد حرمان را چه درمان؟                         بگفتا واي، واي از درد حرمان

بگفتا لاف عشق و  ناله بيجاست                          بگفتا درد حرمان ناله­فرماست

بگفت از صبر بايد چاره سازي                          بگفتا صبر کو در عشق­بازي؟!

بگفت  از عشق­بازي چيست مقصود؟                    بگفتا رستگي از بود و نابود

بگفتش مي­توان با دوست پيوست؟                       بگفت آري، اگر از خود توان رست

بگفتش وصل به، يا هجر از دوست؟                    بگفتا آنچه ميل خاطر اوست

ز هر رشته که شيرين عقده بگشاد                       يکي گوهر بر آن آويخت فرهاد

ارسال : خسروی

چقدر مطلوب است گاهی با خود خلوت کردن و خیلی سوالهایی که برای بعضی ها مطرح است را،از خود پرسیدن.که مثلا که هستیم؟که باید باشیم؟چطور باشم بهتر است؟آیا اینگونه بودن ثمری دارد یا نه؟ویا در بعد ورزشی آ چگونه باید باشم؟چقدر باید اوج گرفت؟با چه قیمتی در راه رسیدن به هدفی باید از جان مایه گذاشت؟

ارسال : طاهریان

این رودخانه که در رشته کوههای ماکارنای کلمبیا واقع شده است بر اثر مواد آلی موجود در رودخانه دارای جلبکهای رنگارنگ بر کف خود میباشد

نگاهي بر تاريخچه گروه کوهنوردي اورست - فصل دوم

گرچه چون کوه به دامان افق منظر ماست

منت پاي بسي راه گذر بر سر ماست

همچو زنبق نشکفتيم در آغوش چمن

گل کوه ايم که از سنگ سيه بستر ماست

با ورود به سال جديد در سال 79 اولين دوره از مجمع عمومي گروه در تاريخ 30 اردي بهشت تشکيل مي شود که طي اين جلسه چند ساعته عمکرد گروه مورد بررسي قرار مي گيرد ، مسئولين کميته ها گزارش فعاليت هايشان را ارائه مي کنند ، هيات مديره جديد از طريق انتخابات مشخص مي شوند و آنها نيز به نوبه خود مسئولين جديد کميته ها را معين مي کنند. اين رويه طي سالهاي بعد نيز ادامه ميابد.....

با تو و براي تو اي بهترين

با تو همه ي رنگهاي اين سرزمين را آشنا مي بينم.

با تو همه ي رنگهاي اين سرزمين مرا نوازش مي كنند .

با تو آهوان اين صحرا دوستان همبازي من اند.

با تو كوهها حاميان وفادار خاندان من اند.

با تو زمين ، گاهواره اي است كه مرا در آغوش خود ميخواباند.

ابر حريري است كه بر گاهواره ي من كشيده اند.

و طنابِ گاهواره ام را مادرم ،

كه در پسِ اين كوهها همسايه ي ماست ،

در دستِ خويش دارد.

با تو دريا با من مهرباني ميكند .

با تو سپيده ي هر صبح بر گونه ام بوسه ميزند.

با تو نسيم ، هر لحظه گيسوانم را شانه ميكند.

(با تو من با بهار مي رويم.)

با تو من در عطر ياسها پخش ميشوم.

با تو من در شيره ي هر نبات مي جوشم.

با تو من در هر شكوفه مي شكفم.

با تو من در طلوع، لبخند ميزنم.

در هر تندر ، فرياد شوق مي كشم.

در حلقوم مرغانِ عاشق مي خوانم.

درغلغل چشمه ها مي خندم.

در ناي جويباران زمزمه ميكنم .

با تو من در روح طبيعت پنهانم.

در رگ جاري ام . در نبض .

(با تو ، من بودن را ، زندگي را ، شوق را ، عشق را ، زيبايي را و

مهرباني پاك خداوندي را مي نوشم.)

بي تو ، من ...

(دکترعلی شریعتی)

به نام حضرت دوست

     معمولي معموليش ما يک خط در ميون يا مي افتاديم تو جوب يا اينکه درخت و تير چراغ برق سر کوچه مستقيم مياومد ميخورد به ما! تازه اين مال موقعي بود که هنوز سر به هوا نشده بوديم. چه برسد به حالا!!!

نگاهش مي‌كني. سينه‌اش ديگر بالا و پايين نمي‌رود. صورتت را به صورتش نزديك مي‌كني گرماي نفسش به پوستت نمي‌خورد. گرم است هنوز، اما ديگر اينجا نيست. نه نبضي، نه حركتي، نه صداي قلبي و نه هيچ چيز ديگري كه سر رشته اميدت را به يك لحظه بودنش وصل كند. سعي مي‌كني نفس بكشي. نفسي به عمق فاجعه. . . .