هواشناسی معلقات

به نام حضرت دوست

     معمولي معموليش ما يک خط در ميون يا مي افتاديم تو جوب يا اينکه درخت و تير چراغ برق سر کوچه مستقيم مياومد ميخورد به ما! تازه اين مال موقعي بود که هنوز سر به هوا نشده بوديم. چه برسد به حالا!!!

ياد روزهايي که آدم بوديم بخير! - سماق نامه

ياد روزهايي که آدم بوديم بخير!

     هفته آدم ها از شنبه شروع ميشود، که آدم مي رود سر کار و زندگي. شب مي آيد، صبح ميرود، شب مي آيد، صبح مي رود و همينجوري مي رود تا آخر هفته که روي مبل افقي بشود و کنترل تلويزيون را روي اولين سطح سفت دم دست ول کند. نصف اتاق را با روزنامه فرش کند و آشغال تخمه و نصف ديگرش را با پوست چيپس و ماست و قوطي آب ميوه!

شفت گشت نامه 2003

سلام میگوییم که بدانید زنده ایم. به جان خودم ما خودمان هستیم.

یک مدت بود در این ژورنالهای خارجی فرسایش افاضه میفرمودیم، که یک روز از درِ یک دکان نان فروشی رد شدیم( اینجا حسرت یک نصف پَر بربری مانده به دل معلقیمان (همان بی صاحاب سابق) و فقط از آن نانها ی مستطیلی هست که ژانوالژان میدزدید برای بچه ی خواهرش اینا! ) این بود که یاد دیار معلق تر از جانمان افتادیم که دست آخر، آن نانهای سفید و نرم که هایدی نگر میداشت واسه مادر بزرگ پیتر را ول کنیم، بلند شویم بیاییم وسط دیگهای قرمه سبزی پزی رهایندگان اهل قلم و نااهل قلم، ضد اهل قلم ، درد اهل قلم، کوفت اهل قلم ، مرگ اهل قلم!( اینجور نوشتیم که همه ی جهات قدمی و قلمی، کتابی و نیم قلمی را شامل شود!)

شفت گشت نامه

سلام

فقط نصف يه چشمم رو باز کردم، هنوز نميدونستم چطوري مي شود!_مصيبت­نامه ي تو چادر خوابيدنمون رو براتون گفته بودم که اگه شما هم حافظتون مثل من باشه، قطعا يادتون نمونده! که اهميتي هم نداره! آخه اين دفعه بيرون چادر خوابيده بوديم_ از اون نصف چشمي که باز کرده بودم 20-30 درجه بالاش آسمون بود که هنوز کبود بود و کلي هم ستاره داشت. 10-15 درجه پايينش هم ادامه ي آتيش ديشب بود که از بس سرپرستمان دکتراي طراحي صنعتي آتش سوزاندن(!) دارند، هنوز خاکستر و چوب و گل سرخ وسطش پتانسيل يه آتيش حسابي براي صبحانه رو دارا بود....

آقا، مینیمال شدیم رفت!

آقا، مینیمال شدیم رفت!

     جامعه­ی معلقات مقید ، بدین وسیله از کلیه­ی رفقا، معرفت مداران، نظریه پردازان و نظر پرانان، کارشناسان ادبیات ، فلسفه و حقوق، منتقدان، هنربندان، مینیمال­شناسان و .........

سرگذشت این موجود معلق

دست نوشته­هاي يک موجود معلّق

به نام حضرت دوست

"دست نوشته­هاي يک موجود معلّق"

      حدودا ً از يک روزي شروع شد. چندان مهم نيست از کي، کجايش هم همچنين، چگونگي­اش نيز مثل بقيه. از يک روزي معلّق بوديم. اولش نمي­دانستيم چه حال و هوايي دارد، شايد يک چيزي شبيه بازي با کنترل تلوزيون، يا مترسنجي خيابانهاي با طول و عرض متفاوت، در ابعاد وسيعترش آبياري مراتع طبيعي و گياهان خارج از مرزهاي خشکي و يا حتي دانشجو بودن(مطابق آخرين تعريف رسمي سال هجري خورشيدي) يا ... ولي موضوع از اين هم جدي­تر بود، در همه­ي اينها لااقل آن موجود به يک چيزي وصل. . .