شعر کوه

دمیده بود در آغوش کوه، از دل سنگ.

به کوه گفتم شعرت خوش است و

تازه و تر!
اگر درست بخواهی،

من از تو شاعر تر.

که شعرت از دل سنگ است و

شعرم از دل تنگ!

“فریدون مشیری”

شعر کوهستان را اما نویدی نیز هست، که در سنگ نیز میتوان قد برافراشت و رویید….

جالی خالی یک غزل ......

نام من عشق است آيا مي‌شناسيدم؟

با شما طي کرده ام راه درازي را

راه ششصد ساله‌اي از دفتر حافظ

اين زمانم گرچه ابر تيره پوشيده است

پاي رهوارش شکسته ، سنگلاخ دهر

مي‌شناسد چشم‌هايم چهره‌تان را

من همان دريايتان اي رهروان عشق!

اصل من بودم ، بهانه بود و فرعي بود

در کف « فرهاد » تيشه من نهادم ، من!

مسخ کرده چهره‌ام را گرچه اين ايام

من همانم ، مهربان سال‌هاي دور

شعر از زنده یاد : حسین منزوی

شعر کوهستان

داغچی و شاعیر

شاعیر مینیب ایلهام قوشانا  تا کی گئدیب داغلارا چاتسین زیروه لره دایانسین

داغچی دا وئریب ال – اله  زنجیره دونوب قول – قولا  تا گئچسین دره لردن   سیلدیریم لی سرلردن

قوزانیب یال – یاماجا   دیرماشیب برک قایایا   تاکی گئدیب داعلارا چاتسین  زیروه لرده دایانسین

قورشاغا تک قارلارا باتسین  ایستی گونش التیندا قان تره باتسین

قون داغلارا ایلهام قوشو    جوشدور او حس لری پاک دویغولاری   آخدیر بولاق اولسون  گوز یاشی تک  دوم دورو سولار اولسون   گئت دایانما داغچی دوستوم   ایستر دومان اولسون  ساغناق یاغیش اولسون   خیردا یا یکه دولو اولسون       سوسما یولونون آردینی توت        آرخالان دوستونا                          ایسترسن اگر گئدسن داغلارین قوینونا    ساوالاندا سنی گوزلور  او ووقارلی قوجا قارتال  قی وورور دور قولاق آس سنی چاغریر سنی باغریر    شاعیرین ده گئدیب اوردا سنی گوزلور سنی چاغریر 

دئیر ای قوجا داغچی طبیعت له یاناشچی     سس وئر سسیمه تا بیرلیکده گئدک داغلارا داغچی 

                                                                                                            صفی بابا