قالب پرشین بلاگ

به مناسبت فرا رسیدن ۳۱ اریبهشت سالروز فتح بام جهان(اورست) توسط دلیر مرد ایرانی آقای حسن نجاریان و همنوردان غیورشان مراسم تقدیر  و قدردانی  به همین مناسبت در جلسه ی گروه  کوهنوردیه اورست برگزار شد.

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم             موجیم که آسودگیه ما عدم ماست

  خاطره صعود اورست از زبان آقای نجاریان 

یا هو...

موجیم و وصل ما از خود بریدن است

ساحل بهانه ای ست, رفتن رسیدن است

اردوی هفتم . دماوند جنوبی .حبیبه علوی

دماوند یکی از همین بهانه هاست. یک بهانه قشنگ. می نویسم : دماوند... و می آید : شعر. دماوند را شاعرانه بنویسیم. دماوند را عاشقانه بنویسیم. و البته کمی هم دردناک!

بیش از 72 ساعت است که از کور شدنم می گذرد و هنوز هم چشم هایم دارد آلبالو گیلاس می چیند. اما عجب چیزی بود. برف کوری را نمی گویم . منظورم این سفر است. سفر جالب و متفاوتی بود. نمیدانم از کجایش بگویم. شاید باید خودت مسافرش باشی تا بفهمی.

پیش از سفر :

تازه از آزادکوه برگشته بودم که خبر اردوی دماوند را در سایت دیدم. برق از کله ام پرید. جمع و جور کردن وسایل , هماهنگ کردن با بچه ها , پیچاندن کلاس های دانشگاه  و هماهنگ کردن یک مینی بوس برای رفتن به پلور. البته همه اش خیلی سریع جفت و جور شد. فقط از آنجایی که اعصابم تحت فشار بود لازم بود که به یکی بتوپم که شکر خدا نفیسه خسروی سر راهم سبز شد !

سه شنبه 22 اردی بهشت 88 :

وعده ما ساعت 13 جلوی در هیئت است. ولی طبق معمول تا بچه ها برسند و وسایل ها را بار بزنند نیم ساعت طول می کشد. مینی بوسی که آمده دنبالمان همانی نیست که آقای میربها هماهنگ کرده . باربند هم ندارد. مجبوریم کوله ها را در آخرین ردیف صندلی ها تلمبار کنیم که باعث می شود برای 2 نفر جا کم بیاید.

نفرات شامل : خانم ها: مینا بهرامی , بتول قاسمی , سمانه صفری , سمیه یکتا , نسرین سلطان محمدی , حبیبه علوی. آقایان : مجید پیری , بهنام سلحشوری , فرشاد اسماعیل زاده , امین موذنی , معبود توحیدی نژاد ,حسین مقدم , محسن سعیدزاده , سعید کریمی , فرزاد آرج , حسین مهدوی و فواد حبیبی (مهمان). نیز آقای علی بیات منش (مربی) همراهمان بودند.

پرنده در صدای خوشش رنج و درد و ماتم نیست

پرنده اهل شکوه و اهل گلایه و غم نیست

و خوش به حال هوایش

و خوش به حال پرنده

که مثل آدم نیست

و خوش به حال حامد و ناصر که بهترین رفتن را برای خود برگزیدند تا همیشه برای ما بمانند.

برای دیدن عکس ها کلیک کنید

    به والایی اوج افتادگی

       رهایم مکن جزبه بند غمت

              اسیرم مکن جزبه آزادگی

 باز هم سفر و تلاشی دیگر و این بار میعادگاه ما الوند است. و تو چه میدانی که الوند کجاست ؟ الوند موطن مردان و زنان بزرگ است و این بار فرزندان کوچکش را بسوی خویش فرا می خواند. نه با ارابه های آهنین که هوا را می شکافند و سایه هاشان همچون سایه های وهم از سر عابران بیدل می گذرد , که با پاهای خسته و دلی سرشار از شوق برای رسیدن , دیدن و لمس کردن ...

همواره ترانه های بسیاری درباره ی خوشبختی سروده می شود.به عنوان مثال،بابی مَکفرین در ترانۀ خود این چنین توصیه می کند:«نگران نباشید،خوشحال باشید.» فیلم سازان،فیلم های خود را اغلب با پایان های خوبی به اتمام می رسانند و داستان های خیالی معمولاً با این جمله به پایان میرسند،«...و همۀ آنها زندگی خود را با خوشحالی و خوشبختی سپری کردند.» مردم معمولاً به سراغ روان پزشکان و روانشناسان می روند تا دریابند که آیا به خوشبختی دست یافته اند،و در صورت عدم حصول نتیجه،درصدد رسیدن به آن برمی آیند.همۀ ما اعتقاد داریم که احساس خوشبختی،امری ضروری در زندگی انسان است.بر اساس سازمان اعلام استقلال آمریکا،مردم حقّ«زندگی،آزادی و جست وجوی خوشبختی»را دارند.شکی نیست که خوشبختی اساس زندگی بشر می باشد.

منبع:روزنامه نیویورک تایمز

ترجمه : محمد جواد پیری