قالب پرشین بلاگ

دوسوم وزن بدن انسان را آب تشکیل می دهد. آب نه تنها مایه حیات که مایه شادابی و تندرستی است. تندرستی در شرایط بی آبی ناممکن است و ورزش در این شرایط مضر خواهد بود. پس برای بهره مندی از ورزش در چهت افزایش تندرستی و زندگی سالمتر، باید آب را جدی بگیریم.

بدن انسان در شرایط استراحت به ازای هر کیلوگرم وزن معادل یک سی سی آب در ساعت نیاز دارد. این مقدار برای یک فرد 70 کیلوگرمی حدود 7/1 لیتر در روز خواهد بود. این میزان با افزایش فعالیت بدنی و در شرایط محیطی مختلف تا بیش از 10 لیتر در روز می تواند برسد.

مواد محلول در آب معمولی شامل مواد معدنی و عناصر مختلف مانند سدیم، پتاسیم، کلسیم، منیزیوم و بسیاری املاح دیگر می باشد. این الکترولیتها و دیگر مواد مورد نیاز بدن از طریق آب و نوشیدنی های مختلف تامین می شوند. کمبود هر کدام از الکترولیتها و عناصر مختلف می تواند باعث ایجاد اختلال در عملکرد بدن بویژه در شرایط دشوار همچون ورزش کوهنوردی شوند. در ورزش کوهنوردی با توجه به نوع فعالیت بدنی و نیز حمل کوله پشتی و شرایط محیطی چون گرما، سرما و باد، نیاز بدن به آب بیشتر است. پاسخ مناسب و کافی به این نیاز لازمه یک برنامه کوهنوردی بدون عارضه است.

 

بهترین راه برآورد میزان مایع مورد نیاز بدن در یک فعالیت ورزشی توزین ورزشکار قبل و بعد از ورزش است. میزان کاهش وزن بیانگر میزان آب از دست رفته و مایع مورد نیاز برای جبران آن است. این روش عملا در ورزشی مثل کوهنوردی قابل انجام نیست. لذا پروتکل های مصرف آب و دیگر مایعات در کوهنوردی لازم و بسیار مفید می باشد.

پیش از شروع صعود با مصرف کافی آب باید بدن در حالت هیدراتاسیون مناسب باشد. این امر با مصرف حداقل نیم لیتر آب طی دو ساعت قبل از شروع صعود امکان پذیر است. با توجه به اینکه معمولا مدت متوالی هر صعود بیش از یک ساعت است در یک شرایط آب و هوایی متعادل و در یک برنامه متوسط و ارتفاع نه چندان زیاد، در هر 20 دقیقه حدود 200 تا 250 سی سی آب نوشیده شود. در ورزش کوهنوردی این آب باید حاوی حدود 40 گرم قند (7-6 حبه قند) در هر لیتر باشد. همچنین در صورتی که صعود مداوم بیش از 2 ساعت به طول می انجامد لازم است که حدود 6/0 گرم نمک به هر لیتر این آب اضافه شود. این ترکیب ضمن تامین مایعات مورد نیاز بدن و جبران آب از دست رفته، مانع خستگی کوهنورد می شود. توصیه می شود پس از پایان صعود و تصمیم برای کمپینگ مایع زیاد و شیرین تر نوشیده شود تا ضمن جبران کمبود آب، روند ترمیم ذخایر گلیکوژن عضلات شروع شده و کوهنورد را برای صعود بعدی در همان برنامه آماده سازد.

مصرف آب میوه های رقیق شده به نسبت 1 به 2 با آب نیز می تواند مایع مناسبی باشد. باید توجه داشت که مصرف مایعات خیلی شیرین ضمن کاهش جذب آب باعث ایجاد خستگی در کوهنورد نیز خواهد شد.

در نهایت باید تاکید نمود که از مهمترین مواد مغذی در ورزش کوهنوردی آب و مایعات است و با توجه به دشواری دسترسی و حمل آب در برنامه های کوهنوردی لازم است که کوهنوردان برنامه ریزی مناسبی جهت مصرف کافی آب در حین صعود و کمپینگ خود داشته باشند. به نظر می رسد برای کم کردن وزن کوله پشتی آخرین چیزی که باید از کوله پشتی خارج شود آب است! چرا که آب مایه توان و موفقیت و در مواقعی نجات جان کوهنورد است.
 

 گردآوری: دکتر سعید بهاءلو
منبع:پایگاه اطلاع رسانی پزشکی کوهستان

 

انتخاب چنين قله‌اي براي صعود از نظر همه يك حماقت بود اما او طي سالها تمرين حالا خودش را در حدي مي‌ديد كه بتواند به يكي از قله‌ها‌ي 8000 متري هيماليا يعني نانگاپاربات صعود كند. نانگاپاربات كه مي‌گويي بايد لرزه بر اندامت بيفتد چون دومين كوه سخت دنيا براي صعود است.

حالا اين كوه با ديواره‌ها و صخره‌هاي قدر اش تنها انگيزه‌ي ليلا مي‌شود و تصميم مي‌گيرد كوهي را كه تا به حال هيچ زني از كشورش به قصد آن عزيمت نكرده، فتح كند. احتمال صعود 10 درصد است اما او خودش را بر فراز قله مي‌بيند و چنان با اعتماد به نفس و اقتدار شروع مي‌كند كه نانگاپاربات او را با آغوش باز مي‌پذيرد. او تصميم گرفته تنهايي به اين قله صعود كند، هر چند بعدها چند مرد هم به گروهش مي پيوندند و با او راهي مي‌شوند اما حتا گرفتن چنين تصميمي روحيه‌ي خاصي مي‌خواهد.

 زنان بسياري در تاريخ ورزش کوه نوردي ايران و جهان درخشيده اند که هر يک از آنان در لحظات سخت و دشوار کوهستان ايستاده اند، مقاومت کرده اند و به هدف خود رسيده اند.  تاريخ نزديک به هفتاد سال کوه نوردي زنان ايران حاکي از حضور و تلاش زنان کوه نورد است که نا م و يادشان در دوره هايي از تاريخ کوه نوردي ميهنمان خوش درخشيده است.
سال 1315 چند کوه نورد آلماني با شگفتي عکسي از خانم ملوک تيموري در قله توچال بر مي دارند. و براي انتشار در جرايد به برلين مي فرستند. اين سال را مي توان سرآغاز کوه نوردي نوين براي زنان ايران دانست.
از ميان زنان دهه 20 تا50 مي توان به مهري زرافشان، نرگس حکيمي، نلي يقياييان، عصمت قاضي، نصرت کوهکن، فرخ کوهکن، مهرانگيز حکيمي،ليدا مارکاريان و بسياري ديگر نام برد که هيچگاه از ياد نخواهند رفت.
دهه 60 ، مصادف بود با نوآوري زنان در عرصه کارهاي فني کوه نوردي و اين دوره را مي توان پايه گذاري کوه نوردي فني زنان دانست و دهه 70، با تشکيل انجمن کوه نوردي با نوان و هيئت هاي شهرستان ،فعاليت زنان در سراسر ايران گسترش يافت و سيل عظيمي از زنان به اين ورزش پرداختند.(دوره توسعه ورزش) دهه 80 ، زنان پا رافراتر گذاشته و به صعودهاي فني شاخص و صعودهاي برون مرزي پرداختند. اولين رکورد کوه نوردي زنان اروپا مربوط به سال 1799 ميلادي است که در آلپ به ثبت رسيده است.
چند سال بعد در سال 1808 خانم ماري پاراميز فرانسوي در 18 سالگي به عنوان اولين زن بر فراز قله مون بلان از رشته کوه آلپ ايستاد. در سال 1907 ، اولين تشکيلات کوه نوردي زنان در اروپا پايه گذاري شد. در 16 مي 1975 ، اولين زن بر فراز قله اورست ايستاد، او ” جونکوتابئي” نام دارد که در آن هنگام 35 سال داشت.
بايک نگاه کلي به دهه هاي گذشته مشاهده مي کنيم که چگونه ورزش کوه نوردي تغيير کرده است که در اين ميان نقش زنان قابل انکارنيست. زنان همانند مردان پا را از حدود خود فراتر نهادند و رکودهايي را به ثبت رسانده اند. امروزه بسياري از اين صعودهاي افتخارآفرين را در خبرها و گزارش هاي کوه نوردي مي خوانيم. که آخرين و مهمترين آنها در سال 2006 صعود زني 32 ساله ژاپني به قله k2 است.
در ميهن ما نيز زنان بر فراز بسياري از قله هاي جهان ايستادند که از مهمترين آنها مي توان به صعود تيم ملي بانوان ايران به قله اورست، بام جهان، در سال 1384 اشاره کرد.

 

ادامه مطلب